Μανώλης Χριστοδουλάκης, βιολάτορας από την Τουρλωτή Σητείας

3

          Γέννημα θρέμμα της Τουρλωτής. Γεννήθηκε το 1934, και μεγάλωσε σε μια εποχή ακμάζουσα για την παραδοσιακή μουσική. Ξεκίνησε με την λύρα και στην συνέχεια έμαθε βιολί το 1947 (13 χρονών), το οποίο θα γινόταν το κύριο μουσικό όργανο έκφρασης των συναισθημάτων του. Έμαθε επίσης κιθάρα, μαντολίνο και λίγο μπαγλαμαδάκι. Γεωργός στο επάγγελμα, πήγαινε την ημέρα να καλλιεργήσει την μάνα γη. Τ’ απόγευμα και τις σκόλες προτεραιότητα είχε το αγαπημένο του βιολί με  το οποίο έκφραζε όλα τα συναισθήματα του και γλέντιζε τους συγχωριανούς του.

0.1

          Ο ίδιος μας εξιστορεί από τα παλιά χρόνια << Τα χρόνια τα δικά μου ήταν δύσκολα για να μάθεις, διότι δεν υπήρχανε τα μέσα που υπάρχουνε σήμερα. Από που θελες να μάθεις τότε; Αν ήθελα ακούσεις από τσι παλιούς ή από κανένα γραμμόφωνο.  Τότε που ξεκίνησα δεν είχα και βιολί. Έπαιρνα μια του ενούς μια τ’ αλλουνού, μέχρι ν’ αγοράσω το πρώτο μου βιολί. Είχα κατασκευάσει κι ένα αυτοσχέδιο δοξάρι. Το ξύλο το βρήκα από ένα πόδα μιας καρέκλας που χε την καμπύλη αυτή και για τρίχες χρησιμοποίησα τις ίνες από τα φύλλα του αθανάτου. Τσι πλύναμε, τσι χτενίζαμε κάναμε ένα κόμπο στην κάτω μερά.  Δύσκολοι καιροί! Κόρδες; που να τσι βρούμε τσι κόρδες.. Βγάζαμε από τις ρόδες του αυτοκινήτου. Κι είτανε όλες ένα πράμα! Που να βρούμε τα λεφτά. Τότε είχε μόνο ο Δερμιτζογιάννης! Είχε πάει ο πατέρας μου μια φορά κι αγόρασε. Η χαρά μου βέβαια, πήγα και τις στέλιωσα αμέσως. Επέτου!  Όταν ξεκίνησα να μαθαίνω είχε πεθάνει ένας γείτονας, και δεν μ’ άφηνε η μάνα μου να παίζω για να μη γροικά η γειτόνισα.  Έτσι κατέβαινα μέσα σ’ ένα σαρνίτσι που δεν είχε νερό κι ήπαιζα.

0.11

      Εδώ στο χωριό είχε πολλούς βιολατόρους, αλλά κανείς δεν ασχολιόταν επαγγελματικά. Παλιά είχε πολλούς εδώ. Αλλά από μια στιγμή κι ύστερα έμεινα μόνο εγώ στο χωριό. Παρέες κάναμε πολλές. Από την Κεφάλα, έπαε στο χωριό στα καφενεία. Σε πανηγύρια, την καθαργιά Δευτέρα, την πρωτομαγιά. Αρχίζαμε από τον Στειακό Πηδηχτό, από το πεντοζάλι, το φοξ, το βαλς, το ταγκό. Αυτοί ήταν οι βασικοί χοροί.  Τότες είχε πολλούς καλούς χορευτές εδώ που χορεύαν άριστα το Στειακό. Κοίτα  όταν θα παίζεις πρέπει να κοιτάζεις αυτόν που θα χορεύει. Να μη κοιτάς το βιολί. Δηλ. που τον εβρίσκεις τον ρυθμό. Οι πασαδόροι μου ήταν ο Δημήτρης ο Λιλιμπάκης, ο Μιχάλης ο Ζερβάκης, ήταν ο κουνιάδος μου ο Κοϊνάκης, ήτανε πολλοί.

10462695_542664619172114_6321478392715916491_n