Γιάννης Σταυρουλάκης (καντάρης), παραδοσιακός βιολάτορας από το Χαμέζι Σητείας

9

Γιάννης Σταυρουλάκης

Ο ίδιος μας αφηγείται το βιογραφικό του:

            Από 11-12 χρονών που ήμουνα παιδί άρχισα να μαθαίνω βιολί. Ο πατέρας μου Μανώλης Σταυρουλάκης γεννημένος το ’12 ήταν καλός οργανοπαίκτης του βιολιού.  Ήπαιζε φοβερό βιολί. Παλαιές κοντυλιές κι άλλα πολλά. Ξεκίνησα σιγά σιγά μόνος μου. Ερχόντουσαν πολλοί βιολατόροι εδώ στο χωριό. Εδώ στο πανηγύρι του Αγίου Παντελεήμονα. Είχα γνωρίσει πολλούς απ’ αυτούς. Από τους παλιούς οργανοπαίκτες του χωριού ήταν ο Καζαμιογιάννης. Ένας άλλος ανηψιός του, Γιάννης κι αυτός στα Αχλάδια. Πιο παλιά ήταν ένας Κιρλίμπας, ο οποίος ήταν φοβερός λυράρης,  αλλά εγώ δεν τον εθυμούμε καθόλου. Υπήρχε εδώ μια γυναίκα η Άννα η Ψαράκη, έχει πεθάνει τώρα. Αυτή ήπαιζε με το στόμα της μπουκόλυρα. Δηλ. ήπαιζε κοντυλιές προ 60 χρόνια με το στόμα της. Την έχει καταγράψει και μια μουσικολόγος, η Μαρία Θεοδοσοπούλου.

1

Με ντελικανίδες (=νέους)  του χωριού

            Εγώ ήμουν επαγγελματίας βιολάτορας. Πήγαινα σε γάμους, πανηγύρια, βαπτίσεις. Κάθε Κυριακή βράδυ είχαμε γλέντι. Το χωριό τότε είχε 800 ανθρώπους. Κάθε Κυριακή είχε 3 γλέντια στο χωριό. Είχε 12-13 καφενεία. Σ’ αυτό το καφενείο μέσα έχουνε γίνει μεγάλα γλέντια. Τότε ξεκινούσε το γλέντι πάντα με Στειακό. Συνέχιζε μετά λέγαμε με το Χανιώτικο. Είχαμε τότε πολύ ποικιλία. Είχαμε  Ευρωπαϊκά, βαλς, ταγκό, φοξ. Είχαμε ρεπερτόριο μεγάλο.

            Τότε είχαμε και χορευτάδες στο χωριό! Το Δημητράκη που κάνει κάτω το καφενείο. Από τσι πια παλιούς έχουνε πεθάνει. Ένας Γιώργης Φυγετάκης. Τα Γαρεφαλάκια που έχουν κάτω  το βενζινάδικο, ο παππούς τους κι άλλοι πολλοί.

2

Σε κοινωνική εκδήλωση στο καφενείο του χωριού.

        Τι να σου πω! 30-40 άτομα κρατούσαν τότε το χορό. Το Χαμέζι ήταν το καλύτερο χωριό. Ήτανε ένα μερακλίδικο χωριό. Εγώ 17-18 χρονών έπαιζα στα γλέντια, στα πανηγύρια.  Ο αδερφός μου ο Κωστής έπαιζε κι αυτός κιθάρα, αλλά ο βασικός μου μπασαδόρος ήταν ο  Μαριδάκης Κωστής. Είχε χέρι φοβερό! Τότε παίζαμε από τις 9 η ώρα μέχρι τις 4-5 το ξημέρωμα. Κάναμε και καντάδες βραδυά παρά βραδυά. Παίζαμε όλες τις κοντυλιές στις καντάδες. Εγώ είμαι παραδοσιακός. Έχω την Παράδοση, εγώ δεν αλλάζω. Τώρα την Στειακή Μουσική δεν την κυνηγάνε. Είναι δύσκολη, πολύ δύσκολη. Οι Στειακές κοντυλιές είναι πολύ δύσκολες. Εγώ στο Ρε Ματζόρε παίζω 10 γυρίσματα, στο Σολ το ίδιο, έχω ρεπερτόριο.

5

Μεταβιβάζοντας την τέχνη στους νέους καλλιτέχνες.

     Ευτυχώς υπάρχουν παιδιά όπως ο ανηψιός μου ο Γιάννης ο Πρωτογεράκης και ο Μιχάλης ο Παπαδομανωλάκης. Τους έδειξα στα πρώτα τους βήματα. Η Παράδοση μας πρέπει να συνεχιστεί. Να μείνουν αυτά τα κομμάτια. Αυτά είναι προ 50-60 χρόνια. Εγώ είμουνα πιτσιρικάς και έστηνα αυτί στο παραθύρι, ώστε να κλέψω τα γυρίσματα. Πήγαινα μετά στο σπίτι και τα σημείωνα. Έχουν μεγάλη ιστορία αυτές οι κοντυλιές.

10

Ακομπανιάροντας τον φίλο του Παύλο Εξουζίδη, βιολάτορα από την Ζάκρο.